สมาชิกล็อกอินที่นี่
เสาร์ 18 พฤศจิกายน 2560
ฟรี !! สมัครสมาชิก | ลืมรหัสผ่าน
ยินดีต้อนรับ ผู้มาเยือน | ล็อกอิน
home หน้าแรก about เกี่ยวกับสมาคมฯ column คอลัมน์ news ข่าว webboard เว็บบอร์ด writers นักเขียน gallery แกลเลอรี่ member มุมสมาชิก links ลิงค์ contact ติดต่อ

คอลัมน์
297 คอลัมน์ ดูทั้งหมด >>

งานเสวนานักเขียน 4 ภูมิภาค

ข่าวและกิจกรรม
ข่าวสมาคมนักเขียน
‘เพชรพระอุมา – พรานไพรสุภาพบุรุษ’ ลึกจาก ‘พนมเทียน’ ในโลกนักอ่าน บ้านนักเขียน (17 Dec 2011)
ข่าวประชาสัมพันธ์อื่นๆ
การประกวดเรื่องสั้นรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ ครั้งที่ ๑๗ (ปี ๒๕๕๖) (12 Dec 2012)


combangweb
lush indie magazine
on open
e-bke
นาครมีเดีย
  • http://www.thaiwriter.net/
    thaiwriter.net
  • http://www.sameskybooks.org/
    ฟ้าเดียวกัน
  • http://www.forwriter.com/
    เพื่อนักเขียนใหม่ และคนอยากเขียน
  • http://www.bangkokbiznews.com/jud/wan/
    จุดประกายวรรณกรรม
  • http://www.makhampom.net/
    กลุ่มละครมะขามป้อม
  • http://www.winbookclub.com/
    วินทร์ เลียววาริณ
  • http://www.thaingo.org/
    สื่อทางเลือกเพื่องานพัฒนา
  • http://www.akaraonline.com
    อักขระบันเทิง
  • http://www.aldaily.com/
    Arts & Letters Daily
  • http://www.khaofang.com/
    ข้าวฟ่างสำนักพิมพ์

  • อัปยศอัปภาคย์ : ชมัยภร แสงกระจ่าง
    โพสต์โดย : mataree
    2010-05-18 00:15:56

     อัปยศเกินกว่าจะออกปาก

    อัปภาคย์เกินกว่าเข้าใจได้

    อัปประมาณอับประเมินเกินหัวใจ

    อับมืดแล้วดับไปในกลางทาง

                                        เป็นความฝันแน่แล้วแน่วแน่นัก

                                        เสียงปืนแปลบปะทะหนักดังเปรี้ยงปร้าง

                                        นี่นรกขุมใดใครฝันค้าง

                                        นี่ฝันร้างฝันร้ายของใครกัน

    เจ็บตรงที่หัวใจไม่มีเลือด

    เจ็บตรงหน้าซีดเผือดไม่เหลือขวัญ

    เจ็บตรงตาแห้งผากวันต่อวัน

    เจ็บในสำนึกอันไม่มีไทย

                                       

                                        จะขอให้เป็นฝันก็ไม่เป็น

                                        จะขอให้ไม่เห็นก็ไม่ได้

                                        จะขอให้ไม่รู้ก็อยู่แก่ใจ

                                        จะขอใครใครใครก็ไม่ฟัง

    คุณทั้งมวล คุณทั้งหมด คุณทั้งหลาย

    บ้านเมืองจะวอดวาย หยุดคลุ้มคลั่ง

    พินาศแล้วหายนะแล้ว พัง พัง พัง

    เพราะ ปัง ปัง ปัง ปัง ไม่ฟังกัน

                                        เขาก็ตาย เราก็ตาย ฉันก็ตาย

                                        เราฉิบหายพร้อมกันทั้งหมดนั่น

                                        เขาตายปืน เราตายใจ  ฉันตายทุกวัน

                                        ตายเพราะเห็นคนฆ่ากันอยู่ตำตา

     

                                        ชมัยภร แสงกระจ่าง

                                        ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๓

    สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย | ศูนย์ช่วยเหลือ | ติดต่อสมาคมฯ | ข้อตกลงในการใช้งาน
    สงวนลิขสิทธิ์ © 2550 สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย    |   version 1.0 designed and powered by wekluay graphic design